To wydarzenie, w którym młodzi ludzie z całej Polski zasiadają w sejmowych ławach, by rozmawiać o sprawach dla nich ważnych. Tegoroczna edycja odbyła się pod hasłem „Jakimi sprawami żyje dzisiaj młodzież?”. To właśnie młodzi decydowali, które tematy wymagają szczególnej uwagi.

W swoim wystąpieniu Martyna Wojciechowska mówiła o odpowiedzialności dorosłych, potrzebie uważnego słuchania młodych i reagowania na przemoc. Zwróciła się do uczestników z przeprosinami w imieniu swojego pokolenia:

„Przepraszam. W imieniu swoim i całego swojego pokolenia. Przepraszam za to, że stworzyliśmy świat pełen presji, porównań i algorytmów. Przepraszam, że zamiast pytać, czego naprawdę potrzebujecie, często dajemy Wam gotowe odpowiedzi. I że czasem wymagamy od Was więcej, niż sami potrafimy udźwignąć. To czas, kiedy my, dorośli musimy wziąć za to odpowiedzialność”.

Podkreśliła również, że zmiana wymaga zaangażowania osób sprawujących władzę. Apelowała, by politycy i polityczki traktowali sprawy młodego pokolenia z należytą powagą, a sejmowa sala była miejscem rozmowy, współpracy i szukania rozwiązań. Zwróciła uwagę na przykład, jaki dorośli dają młodym, gdy debata publiczna zamienia się w konflikt.

„Żeby ten świat mógł się stać lepszym miejscem potrzebujemy też zaangażowanych i mądrych polityków i polityczek. Spotykamy się dzisiaj w wyjątkowym miejscu. W sali sejmowej. To miejsce powinno być symbolem rozmowy, współpracy i szukania rozwiązań. A wy od najmłodszych lat jesteście świadkami, jak politycy obrzucają się błotem, na siebie wręcz szczekają i zapominają o człowieku. Wstyd! Jaki to jest dla Was przykład? Jak możemy oczekiwać od was szacunku, empatii i umiejętności rozmowy? Poza tym, nie może być tak, że kluczowymi tematami zajmują się przede wszystkim organizacje pozarządowe, Polska to nie zrzutka.pl. To rola polityków, których wszyscy wybieramy i zatrudniamy. I to jest mój apel do osób, które na co dzień zasiadają w tej sali – myślcie o młodym pokoleniu jak o swoich dzieciach”.  

Ważną częścią wystąpienia była także rozmowa o przemocy i trudnych wydarzeniach w polskich szkołach. Martyna Wojciechowska mówiła o strachu, złości i bezradności, które mogą im towarzyszyć, oraz o potrzebie skutecznego reagowania.

„Jak pewnie my wszyscy, jestem głęboko poruszona tym, co się ostatnio wydarzyło w polskich szkołach, w Leszczydole – Nowinach pod Wyszkowem czy w szkole w Ostrołęce. Możecie czuć strach, złość, bezradność. Ja też to czuję.  Odpowiedzią na przemoc muszą być skuteczne interwencje. Ale przede wszystkim więcej uważności i jeszcze więcej człowieczeństwa. Nie oznacza to braku odpowiedzialności – jesteśmy to winni ofiarom i ich rodzinom.  Ale wiem też, że żadne dziecko nie rodzi się z gruntu złe. Dlatego reagujmy, nie bagatelizujmy sygnałów”.

Mówiła też o Pierwszej Pomocy dla Zdrowia Psychicznego, idei, którą rozwija projekt MŁODE GŁOWY. Jej podstawą są trzy kroki PPP: popatrz i zauważ zmianę w czyimś zachowaniu, posłuchaj uważnie i bez oceniania, a następnie połącz tę osobę z odpowiednią pomocą. Zachęcała młodych, by rozmawiali o swoich problemach i szukali wsparcia u zaufanych osób: rodziców, przyjaciół, nauczycieli, sąsiadów czy trenerów. Przypomniała też słowa Bedoesa, ambasadora projektu MŁODE GŁOWY: „Sięganie po pomoc to żaden obciach”.

„Bądźcie uważni. Na siebie i na innych. Jeśli ktoś przeżywa coś trudnego, nie zostawiajcie go. Nawet minuta rozmowy może uratować komuś życie”.

Na koniec opowiedziała o własnym doświadczeniu zwątpienia. Choć często słyszy, że jest odważna, przyznała, że także się boi. Odwaga, jak mówiła, nie oznacza braku strachu, to próbowanie mimo niego. Zwróciła się do młodych z ważnym przesłaniem:

„Często ludzie mówią, że jestem odważna. Ale ja się boję wielu rzeczy. Odwaga nie polega na tym, że się nie boimy. Odwaga polega na tym, że próbujemy, nawet wtedy, kiedy się boimy. Szczerze? Wchodząc do tej sali czułam ogromny stres, a w głowie cały czas przewijało mi się pytanie „czy dam radę?”, “czy jestem wystarczająca?”. Jestem, i wy też jesteście!”.